Als puber werd ik geconfronteerd met heftige emoties rond het verlies van mijn nichtje. Schrijven bood mij een uitgangspoort en een houvast. Nog steeds biedt het mij een manier om rust en helderheid te vinden in mijn hoofd en hart.

Als ceremoniespreker maakte ik er jaren mijn beroep van om verhalen vorm te geven. Hetgeen ik vaak terugkreeg, is dat ik ook geluisterd had naar al hetgeen er niet gezegd was. Zaken die het beeld van een leven completer maakten. Het is een bewuste keuze om enkel nog hele dichte families en vrienden bij te staan als ceremoniespreker. 

Mijn pen mag zich nog meer bewegen richting andere schrijfvormen.

Zoals de afscheidsbrieven van een mama die mijn pad kruiste of zoals de getuigenissen van de jongeren in het boek "Wordt het ooit weer normaal?!" of zoals de interviews die ik voor Steunpunt Mantelzorg uitwerkte. In mijn agenda maak ik hiervoor bewust ruimte vrij. Misschien is dat net iets dat jou aanspreekt? Voor jezelf of voor de organisatie waarin je werkzaam bent?

​

Contacteer me voor een afspraak.

Dan gaan we samen op pad.