"Mijn dochter verloor haar vriendin in de kleuterklas. De juffen hadden toen, goed bedoeld, verteld dat ze nu een sterretje was. Ze kreeg schrik voor de donkerte en ontwikkelde angsten. We probeerden van alles om haar te helpen. En telkens werd gezegd dat ze gewoon aandacht zocht. Toen ze 14 werd, werd ze neerslachtig. En uit angst vriendschappen te verliezen, kon ze niet altijd volledig zichzelf zijn. Toen ik E. vroeg hoe ik haar kon helpen, noemde ze zelf Alexandra. We kenden haar via via en belden, en wauw! Na amper vijf sessies kon E. beter communiceren, stelde ze meer grenzen en werd de dood minder eng. We zagen een heel andere E. tevoorschijn komen. Nu, twee jaar later, heeft dit nog steeds effect. Ze kiest voor zichzelf, kan zichzelf kalmeren, begrijpt hoe haar lichaam reageert op angst, en laat hulp toe."